یه شعر از شاعر خوب همشهری

باشد پرنده کوچ بکن سمت خانه ات         هرچند سخت می گذرد با بهانه ات

آنجا امیدوارم از آواز پرشوی               موسیقی و غزل بشود آب و دانه ات

خوش بگذرد طراوت ییلاق و بشکفد          در برفگیر چشم اهالی جوانه ات

حالا برو به خاطر آسوده در دلم           تا بازگشت جای کسی نیست لانه ات

پاییز سهم حنجره من تو سعی کن                 سرشار از بهار بماند ترانه ات

من یک مترسکم که به دوشم ...خدا کند      خوشبختی هما بنشیند به خانه ات

نگذار در خشونت مردانه حل شود                 رفتار مینیاتوری دخترانه ات

من می روم صدا شوم و زندگی کنم         در بیت بیت هر غزل عاشقانه ات

مهدی فرجی